Bakteri Sayısı Bakımından Büyüme

advertisement
MİKROBİYAL METABOLİZMA
VE BÜYÜME
Yrd. Doç. Dr. Gülgün Dede
Biyolojik arıtma direk olarak mikroorganizmaların
gerçekleştirdiği bir proses olduğundan, biyolojik arıtmanın tam
olarak anlaşılabilmesi için öncelikle mikroorganizmaların
metabolizmaları, bakteri büyümesi gibi temel konuların
bilinmesi gerekmektedir.
Bakteri Metabolizması
Hücrenin kimyasal bileşenleri
Organizmalar, biyoloijk arıtma sistemlerinde organik maddeleri
parçalayan biyokatalistlerdir. Tek hücreli organizmalar, yüksek
molekül ağırlıklı protein, nükleik asit, polisakkarid, lipid gibi
moleküllerden oluşmuşlardır.
Örneğin tipik bir bakterinin hücre duvarı, protein, lipid ve
polisakkaridlerden oluşmakta ve hücre sitoplazması enzim
formunda proteinler ve karbonhidratlar içermektedir. Bunlara
ilaveten, hücreler inorganik tuzlar (NH4, PO3, K, Ca, Na, SO4) ve
metabolik ara maddeler (piruvat, asetat) ve vitaminler içerir.
Tipik bir bakteri hücresinin bileşenleri
•
•
•
•
•
•
•
%50 karbon
%20 oksijen
%14 azot
%8 hidrojen
%3 fosfor
%1 kükürt
%4 diğerleri (K, Na, Ca, Mg, Cl,
vitaminler
Mikroorganizma büyümesi oldukça
karmaşık bir prosestir. Hücre içinde
2000’den fazla biyolojik tepkime
oluşur. Bu tepkimeler iç içe geçmiş
vaziyette komplike bir biçimde
kontrol edilir.
Bakteri metabolizması basit bir
şekilde yanda gösterilmiştir. Şekilden
de görüleceği gibi hücre içerisinde
katabolik ve anabolik reaksiyonlar
meydana gelmektedir.
Katabolik reaksiyonlarla büyük
hücreli moleküller küçük moleküllere
dönüştürülürken enerji açığa
çıkmaktadır. Anabolik reaksiyonlarla
küçük moleküller birleşip büyük
molekülleri oluşturması ile yeni
hücreler meydana getirilmekte ve bu
süreç için enerji gerekmektedir.
ENZİMLER
• Enzimler, bakterilerin organik maddeleri, proteinler ve yağları
parçalamasında kullandıkları protein yapılı kofaktörlerdir. Canlı
yapıtaşını oluşturan mikroorganizma yaşamını enzimler
aracılığı ile düzenler. Mikroorganizmalar, kendileri için gerekli
olan besinleri enzimlerle daha kısa sürede, daha düşük
enerjide sağlarlar. Enzimler, organik maddelerin
parçalanmasını hızlandırır ancak bu reaksiyona kendileri
girmezler. Yani doğal bir katalizör görevi yaparlar.
Enzimlerin Rolü
Enzimler protein yapıda, yüksek katalitik güce sahip, kolloidal,
kompleks, geniş kullanım alanlı ve kimyasal katalistlere kıyasla
çok daha hızlı tepkime veren biyokatalizörlerdir.
Enzimler basit olarak yumaklanmış proteinler olabildiği gibi
birden fazla alt-ünite içeren kompleks protein yapıya da sahip
olabilirler.
Her biyolojik dönüşüm bir enzim tarafından katalizlenir. İki
binden fazla çeşidi bilinen enzimler, etki ettikleri maddenin
isminin sonuna “-az” eki getirilerek adlandırılır (Maltaz, laktaz,
amilaz gibi). Hücreye bağlı olmadan etki gösterebilirler.
• Bazı enzimler “kofaktör” olarak adlandırılan Mg, Zn, Fe, Mn, NAD, FAD, CoA
gibi protein olmayan gruplar içerirler. Enzimler çoğunlukla; yüksek molekül
ağırlığında protein yapısında olan taşıyıcı görevini yapan “apoenzim”, diğeri
düşük molekül ağırlığında ve basit organik yapıdaki “koenzim” veya
“prostetik grup”’ tan oluşur.
• Apoenzim ve koenzim birlikte aktif “holoenzim” i oluşturur. Değişik
moleküler formda olmakla beraber aynı tepkimeyi katalizleyen enzimlere
“Isozim” adı verilir. Bazı koenzimlerin bir kısmını bir vitamin oluşturur. B
vitaminlerinin çoğu koenzimlerin asıl maddesini oluşturur.
Enzimin etki ettiği maddeye “substrat” denir. Bazı enzimler birden fazla
substrat bağlayabilirler (düzenleyici alosterik enzimler). Substratın bağlanması
enzimin üç boyutlu yapısını değiştirebilir. Enzime başka moleküllerin
bağlanması aktif kısım özelliklerini değiştirip enzimatik tepkime hızını
düşürebilir ya da durdurabilir. Biyolojik arıtmada organik bileşikler
organizmaların salgıladığı enzimler tarafından parçalanırlar. Biyolojik arıtma
kinetiği enzim kinetiğine benzemektedir.
Enzimatik tepkimelerin aktivasyon enerjisi üzerine etkisi
Enzimler, tepkimenin serbest enerji değişimini ya da denge
sabitini etkilememelerine karşın; substrata (reaktant) bağlanarak
katalizledikleri tepkimenin aktivasyon enerjisini düşürür ve
hızını artırırlar.
Substratın, enzimin “Aktif Kısım” denilen özgül bir kısmına
bağlanarak oluşturduğu ES kompleksindeki bağlar zayıf Vander
Waals ya da hidrojen bağları olup, ES kompleksi kararlı değildir.
Bu etkileşim anahtar-kilit (substratenzim) modeli ile açıklanır.
Enzimatik katalizleme için anahtar kilit
modeli
Enzimatik tepkimelerin kinetiği, “Doygunluk Kinetiği” ya da
“Michael-Menten” adıyla bilinmektedir.
Substrat, enzim molekülüne bağlanarak enzim-substrat (ES)
kompleksini oluşturur. Bu kompleks kararsız olup bozunarak ürün
verir ve enzim değişmeden açığa çıkar.
Enzim üzerinde belli sayıda substrat bağlanma (aktif) kısmı
vardır. Düşük substrat konsantrasyonlarında enzimin aktif
kısımlarının bir kısmı boş olup tepkime hızı substrat
konsantrasyonu ile artar. Yüksek substrat konsantrasyonlarında,
enzimin aktif kısımları tamamen dolu olup reaksiyon hızı sabittir
(Doygunluk durumu).
ES’ in ürüne dönüşmesi tepkimesi, tek yönlü kabul edilmiştir ve
bu kabul ancak ürün konsantrasyonunun düşük olduğu,
başlangıç hızları için geçerlidir.
Enzimatik tepkimelerde S, P ve ES’ in
zamanla değişimi
ES kompleksi karasız bir molekül olup kısa zamanda P+E’ye dönüşür.
Enzim Aktivitesine
Sıcaklık Etkisi
Enzimatik tepkimelerin hızları belli bir noktaya kadar sıcaklık artışıyla
artmasına karşın (aktivasyon), bu noktadan sonra hız sıcaklık
artışıyla düşer (enzim
denaturasyonu-inaktivasyon).
Bu nedenle, optimum bir sıcaklık aralığında hız maksimum olur. Enzim
inaktivasyonu, aktivasyonundan daha hızlı olur. Sıcaklık 30°C’ den 40°C’
ye arttığında enzim aktivitesi 1,8 defa artar. Ancak, inaktivasyon 41
defa artar. Enzimler 50°C’ nin üstünde inaktive olmalarına karşın, 18°C’ de bile inaktive olmazlar.
Enzim aktivitesi üzerine sıcaklığın etkisi
Sıcaklığın reaksiyon hızı üzerindeki etkisinin önemi bilim
adamları tarafından öncelikle anaerobik çamur çürütme
proseslerinde fark edilmiştir. Ayrıca damlatmalı filtrelerin
projelendirme kriterleri arasında sıcaklık bir faktör olarak yer
almaktadır. Aktif çamur proseslerinin tasarımında ise sıcaklık
faktörü daha karmaşık şekilde etkiler yaratır. Çünkü bir aktif
çamur prosesinin tasarımında üç temel faktör olan
1)gerekli alıkonma süresi
2)oksijen gereksinimi
3)oksijenin çözünürlüğünün değişimi
sıcaklığa bağlıdır.
Enzim Aktivitesine pH Etkisi
Bazı enzimler, aktif kısımlarında iyonik gruplar içerirler. Ortamın pH’ ına
bağlı olarak bu iyonik gruplar asidik ya da bazik olabilirler. Enzimin
aktivite gösterebilmesi için asidik ya da bazik aktif kısım özelliklerine
sahip olması gerektiğinden, enzim aktivitesi pH’ a bağlı olarak değişir.
Çoğu enzim için optimum etki pH aralığı 5,0-8,0 aralığındadır. Optimum
pH deneysel olarak saptanır.
Enzim aktivitesinin pH ile değişimi
(A: Tripsin,
B: Kolinesteraz)
Enerji ve Karbon Kaynakları
Hücre sentezi için gerekli karbonun kaynağına göre mikroorganizmalar
hetetrofik ve ototrofik olarak iki gruba ayrılırlar. Eğer gerekli karbon için CO2
veya karbonat kullanılıyorsa bu tür organizmalara ototrofik organizma, organik
karbon kullanılıyorsa hetetrofik organizma adı verilir.
Hetetrofik organizmalar enerji kaynağı olarak organik maddeleri kullanırlarken,
ototrofik organizmalar ise ışığı ya da inorganik oksidasyon-redüksiyon
denklemlerini kullanırlar.
Eğer bir ototrofik organizma gerekli enerjiyi ışıktan sağlıyorsa fotosentetik
organizma, inorganik oksidasyon-redüksiyon denklemlerinden sağlıyorsa
kemosentetik organizma adı verilir. Açığa çıkarılan bu enerji hücrede bir takım
organik bileşikler tarafından tutulur. Bu maddelerin en sık rastlanılanı Adenozin
Tri Fosfat (ATP)’ dır. Bu enerjinin hücre sentezi vb. faaliyetlerde
kullanılmasından sonra ATP molekülü Adenozin Di Fosfat (ADP)’ e dönüşür ve
tekrar enerji depolamaya hazır hale gelir. Canlı organizmaların hücre sentezi
yaparak çoğalmaları olayına asimilasyon, asimilasyon ve hareket gibi işler için
gerekli enerjiyi üretmeleri ve depo etmeleri işlemine de disimilasyon adı
verilir.
Heterotrof canlılar, canlılık faaliyetlerini sürdürebilmek için gereksinim duydukları enerji,
inorganik ve organik molekül ihtiyaçlarını dışarıdan karşılarlar. Heterotrof organizmalar
beslenebilmek için dış ortama bağımlıdırlar. Bu sebeple dışarıdan aldıkları organik
molekülleri sindirime uğratarak enerji ve yapısal inorganik molekül ihtiyaçlarını
karşılarlar. Hayvanlar, Mantarlar(Fungus) ve bazı tek hücreli canlılar organizmalar
heterotrof canlılardır.
Kendi kendine beslenebilen ve beslenmeleri için gerekli olan besinleri bağımsız olarak
üretebilen canlılara ‘Ototrof Canlılar’ denir. Ototrof canlılar inorganik maddelerden
organik madde sentezleme kabiliyeti olan organizmalardır. Ototroflar organik madde
sentezi için gerekli olan enerjiyi güneş enerjisinden karşılarlar. Bu tür ototrof canlılara
besin sentezinde ihtiyaç duydukları enerjiyi güneş enerjisinden karşıladıkları için
‘Fotoototrofik Canlılar’ adı verilir. Örnek olarak bitkileri verebiliriz.
Bazı bakteri grupları besin sentezi sırasında gerekli olan enerjiyi çeşitli inorganik kimyasal
reaksiyonlardan karşılarlar. Bu tür canlılara da ‘Kemoototrof canlılar’ adı verilir.
Hetetrofik organizmalar yeni hücre sentezi için gerekli olandan
daha fazla organik maddeyi parçalarlar. Bu fazlalık kısım enerji
amacıyla kullanılan kısımdır. Atıksudaki organik madde
sınırlı olduğunda organik madde yerine hücre materyali kullanılır
ve hücre yapısında bir azalma olur. Hücre yapısındaki bu
azalmaya içsel solunum denir.
Karbon ve enerji akışı; (a) aerobik solunum, (b) anaerobik solunum, (c) Kemoototrof
metabolizma, (d) fototrofikmetabolizma
Nütrient İhtiyacı
Azot ve fosfor gibi nütrientler bakterilerin hücre sentezi yapabilmesi ve
büyümesi için gerekli maddelerdir. Ancak her atıksuda nütrientler yeterli
ölçüde bulunmayabilir. Bu gibi durumlarda atıksuya dışarıdan nütrent ilavesi
gereklidir. Genel olarak evsel atıksular biyolojik büyüme için yeterli miktarda
nütrient ihtiva etmektedir.
Evsel atıksulardakikarakteristik değerler
Bakteriyel Büyüme
Çoğalma bakterilerin hayatlarını devam ettirebilmeleri için temel
faaliyetlerinden biridir. Bakterilerde genel olarak görülen çoğalma türü
bölünmedir. Bölünme yoluyla iki adet aynı özelliklerde
bakteri hücresi üretilmiş olur. İki bölünme arasında geçen süre dakikalar
mertebesinden günler mertebesine kadar çeşitli aralıklarda olabilir. Ortam
şartları uygun olduğunda bakteri hücresi bölünerek sonsuz çoğunluğa
ulaşabilir. Ancak pratikte çevre şartları, ortam büyüklüğü, nütrient miktarı gibi
parametreler çoğalmanın sınırlarını belirler. Çoğalma hızı grafiği
mikroorganizmanın türüne göre değişir.
Bakteriyel büyüme iki şekilde ifade edilebilir. Bunlar
1) bakteri sayısı bakımından büyüme,
2) bakteri kütlesi olarak büyümedir.
Bakteri Sayısı Bakımından
Büyüme
Bakteri sayısı olarak büyümenin zamana bağlı değişimini
incelemek için bir petri kabına bakteri aşılaması yapılır. Ardından
bakteri sayısında zamana bağlı değişimler izlenir. Temel olarak 4
faz elde edilir.
Mikroorganizma sayısı bakımından bakteriyel büyüme
1. Lag Fazı: Bu faz bakterilerin yeni
çevre şartlarına uyum sağlaması ve
bölünmeye başlaması için gereken
süreyi kapsar.
2. Logaritmik Büyüme Fazı: Bu
fazda bakteriler henüz çevre
şartları kısıtlayıcı bir duruma
gelmediğinden bölünme sürelerine
karşılık gelecek hızda büyürler.
3. Durgunluk Fazı: Bu fazda
substrat ve nütrientlerin azalması
nedeniyle yeni hücrelerin büyümesi
ile eski hücrelerin ölmesi
dengelendiğinden bakteri sayısı
sabit kalır.
4. Logaritmik Azalma Fazı: Bu fazda
ölen bakteri sayısı yeni üretilen
hücre sayısını aşar ve bakteri sayısı
hızla azalmaya başlar.
Bakteri Kütlesi Bakımından
Büyüme
Burada da temel olarak 4 faz sayılabilir.
Mikroorganizma kütlesi bakımından bakteriyel büyüme
1. Lag Fazı: Bu faz bakteri sayısına
bağlı değişimden farklıdır. Bunun
nedeni bölünme başlamadan bakteri
kütlesinde bir artma olmasıdır.
2. Logaritmik Büyüme Fazı: Bu fazda
bakterilerin kullanımı için bol
miktarda substrat mevcuttur. Büyüme
hızı mikroorganizmaların substratı
kullanabilme yeteneğine bağlıdır.
3. Azalan Hızla Artış Fazı: Bu fazda
besi maddesi azaldığından bakteri
kütlesindeki artış hızı azalır.
4. İçsel Tükenme Fazı: Bu fazda artık
besi maddesi minimum bir seviyede
olduğundan mikroorganizmalar
yenileme olmaksızın kendi
protoplazmalarını tüketmeye
başlarlar ve böylece bakteri
kütlesinde hızlı bir azalma görülür.
Biyokütle Üretimi ve Bakteriyel
Büyümenin Ölçümü
Biyolojik proseslerde hücre büyümesi, kullanılan organik ya da inorganik substratla
doğrudan bağlantılıdır.
Üretilen biyokütlenin kullanılan substrata oranı biyokütle üretimi olarak tariflenir
ve Y ile gösterilir.
Aerobik hetetrofik reaksiyonlarda elektron kaynağı organik substrat olduğundan
biyokütle üretimi, g biyokütle üretimi / g kullanılan organik substrat;
nitrifikasyon için biyokütle üretimi, g biyokütle üretimi / g okside edilen NH4-N;
anaerobik reaksiyonlarda metan uçucu yağ asitlerinden parçalanması sonucu
oluştuğu için biyokütle üretimi, g biyokütle üretimi / g tüketilen uçucu yağ
asitleridir.
Evsel ve endüstriyel atıksuların aerobik ve anaerobik arıtılmaları esnasında çok
çeşitli organik maddeler kullanılacağından biyokütle üretimi, organik maddelerin
ölçümü için geliştirilen parametreler olan KOİ ve BOİ ile tariflenir. Dolayısıyla
genellikle biyokütle üretimi, g biyokütle üretimi / g KOİ giderimi ya da g biyokütle
üretimi / g BOİ giderimi olarak belirtilir.
Bakteriyel büyüme neticesinde oluşan yeni hücrelerin miktarının tespiti ya da
bir diğer deyişle bakteriyel büyümenin ölçümü çeşitli parametrelerle yapılabilir.
Bunlardan en çok kullanılanları uçucu askıda katı madde (volatile suspended
solids, VSS), partiküler KOİ, DNA ve ATP’dir. Ancak bunlardan en çok kullanılanı
ölçümünün kolaylığı sebebiyle biyokütle üretiminin uçucu askıda katı madde ile
tanımlanmasıdır.
Bakteri hücresi yaklaşık olarak %85 oranında organik yani uçucu maddeden,
yaklaşık % 15’i inorganik maddeden ibarettir.
Dolayısıyla g VSS olarak gösterilen bakteri kütlesi esasında bakterinin toplam
ağırlığını değil ancak önemli bir kısmını belirtmektedir.
Bakteriyel büyüme, reaksiyon neticesinde toplam askıda katı madde (TSS)
miktarındaki artış ile de gösterilmekle birlikte daha uygun olan reaksiyon
neticesinde VSS miktarındaki artış ile gösterilmesidir.
Biyolojik Enerji
Mekanizmaları
Biyolojik arıtmadaki enerji mekanizmalarını anlamak bazı temel termodinamik kurallarını
anlamakla çözülebilir. Kimyasal reaksiyonlar enerji değişimleri ile gerçekleşir. Her element
ya da bileşiğin bir serbest enerji değeri mevcuttur. Reaksiyon esnasında kazanılan ya da
kaybedilen enerji miktarı toplam enerji miktarını verir. Termodinamikte Gibbs Serbest
Enerji değeri olarak bilinen G° iş yapabilmek için mevcut olan enerji değeridir.
Reaksiyondaki enerji değişimi ise ΔG°, ile ifade edilir ve ürünlerin enerji değerleri toplamının
girenlerin enerji değerleri toplamından farkıdır. Eğer bir reaksiyon için ΔG° negatif ise,
girenlerin enerji değeri ürünlerin enerji değerinden yüksektir ve bu reaksiyon bir ayrışma
reaksiyonudur. Bu tip reaksiyonlar kendiliğinden gerçekleşir.
Reaksiyon için ΔG° pozitif ise ürünlerin enerji değeri girenlerin enerji değerinden yüksektir ve bu
reaksiyon bir sentez reaksiyonudur. Bu tip reaksiyonlar ise kendiliğinden gerçekleşemez, ancak
reaksiyonun tersi gerçekleşebilir. ΔG° değeri pozitif olan reaksiyonların yazıldığı yönde
gerçekleşebilmesi için dışarıdan enerji vererek girenlerin ve dışarıdan verilen enerji değeri toplamının
ürünlerin enerji değerinden yüksek hale getirilmesi gerekir.
ΔG° değeri negatif olan reaksiyonlara ekzergonik, pozitif olan reaksiyonlara ise
endergonik adı verilir.
Bu reaksiyonun serbest enerji değeri negatif (ΔG° = -36,30)
olduğundan reaksiyon yazıldığı yönde kendiliğinden gerçekleşir
ve bir ayrışma reaksiyonudur.
Reaksiyonlarda elektron ve enerji kaynağı olarak kimyasalları kullanan
organizmalara kemotrof organizmalar denir. Elektron ve enerji kaynağı olarak
organik maddeleri kullanan kemotrof organizmalara kemoorganotrof,
amonyak, hidrojen gazı ve hidrojen sülfür gibi inorganik maddeleri kullanan
kemotrof organizmalara kemolitotrof denir. Enerji kaynağı olarak ışığı kullanan
organizmalara ise fototrof organizmalar denir.
Bakteriler tarafından organik maddenin kullanılarak yeni hücrelerin üretimi
reaksiyonu, her biri enerji mekanizmalarına bağlı olan bir takım olgularla
bağlantılıdır. Bunlar kullanılacak olan organik maddenin serbest enerji değeri,
substratın yeni hücreye dönüşebilmesi için gerekli enerji değeri, substratın
oksidasyonu neticesinde açığa çıkan enerji değeri, bakterilerin açığa çıkan
enerjinin ne kadarını kullanabildiği, yeni hücrede kullanılacak olan azot için
gerekli azot kaynağının tipi olarak sayılabilir. Tüm bunların ışığında aşağıda
verilen (2.9), (2.10) ve (2.11) eşitlikleri çıkarılmıştır.
Oksidasyon redüksiyon reaksiyonları neticesinde elde edilen enerjinin bir kısmı
bakteriler tarafından kullanılabilirken geri kalan kısmı ısı vs. gibi sebeplerle
kayba uğrar. Sentez reaksiyonlarında kullanılabilecek enerji üretilen toplam
enerjiye değil bakterilerin kullanabildiği bu net enerji değerine eşittir.
İşte (2.9) ve (2.10) denklemlerinde K olarak gösterilen değer bu verimli enerji
oranıdır. McCarty (1971) tarafından tespit edilen değere göre bakteriler
yaklaşık olarak üretilen enerjinin % 60’ını kullanabilmektedir.
Hetetrofik bakteriler için pek çok karbon kaynağı mevcuttur. McCarty (1971)’e
göre hücre materyali için karbon kaynağı olarak kullanılmak üzere organik
bileşik olarak pürivat kullanılmaktadır. Dolayısıyla pürivat bir ara üründür.
Karbon kaynağı olarak hangi organik madde mevcut olursa olsun bu organik
maddenin önce pürivata çevrildiği daha sonra pürivatın hücre materyaline
çevrildiği kabul edilebilir.
(2.9) denklemindeki ΔGp değeri organik maddenin pürivata çevrildiği
reaksiyonun serbest enerji değeridir. Eğer organik maddenin serbest enerji
değeri pürivata göre daha yüksekse yani pürivata göre daha kompleks bir
maddeyse bu çevrim reaksiyonu için dışarıdan enerji vermek gerekmeyecek
aksine enerji elde edilecektir.
Bu reaksiyonun serbest enerji değeri negatif yani enerji üretiliyor ise (2.9)
denkleminden de görüleceği üzere eşitliğin sağ tarafındaki ilk ifade negatif
olacak ve eşitliğin sol tarafı daha düşük bir değer alacaktır. Dolayısıyla organik
maddenin hücre materyaline dönüşmesi için gerekli toplam enerji değeri
düşecektir.
Eğer organik maddenin serbest enerji değeri pürivata göre daha düşükse yani
pürivata göre daha düşük yapılı bir maddeyse bu çevrim reaksiyonu için
dışarıdan enerji vermek gerekecektir. Bu reaksiyonun serbest enerji değeri
pozitif yani enerji üretiliyor ise (2.9) denkleminden de görüleceği üzere eşitliğin
sağ tarafındaki ilk ifade pozitif olacak ve eşitliğin sol tarafı daha yüksek bir
değer alacaktır. Dolayısıyla organik maddenin hücre materyaline dönüşmesi
için gerekli toplam enerji değeri artacaktır.
Hem pürivatın hem de bakteri hücresinin C5H7NO2 formülüne göre serbest
enerji değerleri bilindiğinden ΔGc değeri sabittir ve + 31,41 kJ/eq elektron
hücre’dir.
ΔGp değeri pozitif ise dışarıdan enerji vermek gerekecek, verilen bu enerjinin
ise K kadarı yani yaklaşık %60’ı kullanılabileceğinden bir o kadar fazlasının
verilmesi gerekecektir. Dolayısıyla bu durumda (2.9) denklemindeki m değeri
+1 olacaktır. Tam tersine ΔGp değeri negatif ise bir miktar enerji üretilmiş
olacak, üretilen bu enerjinin ise K kadarı yani yaklaşık %60’ı kullanılabilecektir.
Dolayısıyla bu durumda (2.9) denklemindeki m değeri -1 olacaktır.
• Yeni hücre materyalinde kullanılabilmesi için azotun amonyak formunda
olması gereklidir. Eğer azot bu formda değilse önce amonyağa çevrilir
ardından hücre sentezinde kullanılır. Dolayısıyla bu çevrim işlemi için de
enerji gereklidir. ΔGN değeri azot formunun amonyağa çevrimi için gerekli
enerji değeridir. Bu işlem için üretilecek enerjide kayıp olacağından bu kayıp
da göz önüne alınarak daha fazla enerji üretmek gereklidir. Dolayısıyla
gereken enerji değeri K ifadesine bölünür.
• Sırasıyla NO3 -, NO2 -, N2 ve NH4 + için ΔGN değerleri +17,46; +13,61;
+15,85 ve 0,00 kJ/eq elektron hücredir. Yani amonyağa çevirmek için gerekli
en yüksek enerji NO3 - için gerekirken, azot türü eğer amonyak ise ΔGN sıfır
olacak yani enerji gerekmeyecektir.
• Hetetrof organizmalar için temel iki reaksiyon vardır. İlki
mikroorganizmaların organik maddeleri kullanarak yeni hücre üretmeleri
yani sentez reaksiyonu, ikincisi ise sentez reaksiyonu için gerekli enerjiyi
üretmek amacıyla organik maddeleri parçalamaları yani solunum
reaksiyonudur.
• Dolayısıyla hetetrof organizmaların reaksiyonlarında organik madde ya hücre
sentezinde ya da enerji eldesinde kullanılır. Hücre sentezinde kullanılan
kısmın toplam kullanılan substrata oranı fs, solunum reaksiyonunda
kullanılan substratın toplam kullanılan substrata oranı ise fe’dir.
Download
Random flashcards
canlılar ve enrji ilişkileri

2 Cards oauth2_google_d3979ca9-59f8-451c-9cf7-08c5056d5753

Merhaba

2 Cards oauth2_google_861773e1-0890-4522-834a-6a5babb58e76

Create flashcards